atakować


atakować
atakować {{/stl_13}}{{stl_8}}cz. ndk Ia, atakowaćkuję, atakowaćkuje, atakowaćany {{/stl_8}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}1. {{/stl_12}}{{stl_7}}'działać agresywnie przeciw komuś (lub czemuś) przy użyciu siły fizycznej lub broni; napadać na kogoś, nacierać': {{/stl_7}}{{stl_10}}Atakować okopy, miasto, wroga. Wilk atakuje sarnę. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}2. {{/stl_12}}{{stl_7}}'kierować słowa ostrej, napastliwej krytyki pod adresem kogoś lub czegoś; krytykować': {{/stl_7}}{{stl_10}}Atakować czyjeś poglądy, argumenty, rozumowanie. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}3. {{/stl_12}}{{stl_7}}'przejmować inicjatywę w walce sportowej': {{/stl_7}}{{stl_10}}Drużyna atakuje. Atakować bramkę. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}4. {{/stl_12}}{{stl_7}}'podejmować próbę bicia rekordu, osiągnięcia lepszego wyniku, pokonania przeszkody itp.' {{/stl_7}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}5. {{/stl_12}}{{stl_7}}'działać niszcząco na coś (o czynnikach fizycznych, chorobach itp.) ': {{/stl_7}}{{stl_10}}Kwas atakuje metale. Gruźlica atakuje płuca. {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • atakować — ndk IV, atakowaćkuję, atakowaćkujesz, atakowaćkuj, atakowaćował, atakowaćowany 1. «działać przeciw siłom nieprzyjacielskim w sposób zorganizowany, nagły, zaczepny» Atakować nieprzyjaciela, twierdzę. 2. «gwałtownie napadać, nacierać» Atakujący… …   Słownik języka polskiego

  • iść — ndk, idę, idziesz, idź, szedł, szła, szli 1. «przenosić się z miejsca na miejsce, posuwać się stawiając kroki; stąpać, kroczyć; w pochodzie: maszerować» Iść pieszo, piechotą, na piechotę. Iść na palcach. Iść ostrożnie, pewnie, śmiało. Iść na… …   Słownik języka polskiego

  • rzucać się – rzucić się — {{/stl 13}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} skakać w sposób gwałtowny w dół : {{/stl 7}}{{stl 10}}Rzucić się w przepaść. Rzucali się jeden za drugim do wody. {{/stl 10}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}2. {{/stl 12}}{{stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • атаковать — с 1703 г. (Христиани 36), через польск. atakowac из франц. attaquer, в то время как атакировать (у Петра I) из нем. attakieren или франц.; см. Смирнов 50 …   Этимологический словарь русского языка Макса Фасмера

  • АТАКОВАТЬ — (фр.). Быстро нападать. Словарь иностранных слов, вошедших в состав русского языка. Чудинов А.Н., 1910. АТАКОВАТЬ франц. attaquer. Сделать нападение на войско. Объяснение 25000 иностранных слов, вошедших в употребление в русский язык, с… …   Словарь иностранных слов русского языка

  • ogień — 1. Coś piecze, pali kogoś jak ogień, żywym ogniem a) «coś jest przyczyną silnego, przejmującego, piekącego bólu»: Pod palcami czułem na policzku i uchu grubą pręgę, która straszliwie bolała i piekła jak ogień. J. Brzechwa, Owoc. b) «ktoś ma… …   Słownik frazeologiczny

  • abordaż — m II, D. u; lm M. e, D. ów a. y mors. «dawny sposób walki na morzu, polegający na sczepieniu się burtami dwóch walczących okrętów i na walce wręcz obu załóg na pokładach» Atakować abordażem, przez abordaż. ‹fr.› …   Słownik języka polskiego

  • atakowanie — n I rzecz. od atakować …   Słownik języka polskiego

  • brać — I ndk IX, biorę, bierzesz, bierz, brał, brany 1. «ujmować, chwytać, obejmować ręką, oburącz (także narządem chwytnym, np. u zwierząt, albo narzędziem); przystosowywać do niesienia, trzymania» Brać co palcami, ręką, zębami, łyżką, widelcem, łopatą …   Słownik języka polskiego

  • brawura — ż IV, CMs. brawuraurze, blm «lekceważenie niebezpieczeństwa, skłonność do popisywania się (zwłaszcza odwagą), ryzykanctwo; werwa, zacięcie» Atakować, walczyć z brawurą. Prowadzić auto z brawurą. ‹wł., fr.› …   Słownik języka polskiego